★ oa-ae

 

 

นานแล้วที่ไม่ได้มาอัพบล็อก .. กะว่าจะปล่อยมันไว้เฉยๆ

เมื่อตัดสินใจที่จะทำไปอะไรอย่างที่ควรจะทำ

แต่ .. วันนี้ ตอนนี้ รู้สึกแย่จัง

 

 

เมื่อเวลาที่เราโตเป็นผู้ใหญ่ เราก็ต้องรับผิดชอบตัวเอง

เมื่อเราเลือกที่จะโตเป็นผู้ใหญ่ เราก็ต้องรับผิดชอบกับคำพูดของตัวเอง

 

นิสัยคือสิ่งปลูกสร้างที่เพาะบ่มเป็นเวลานานอยู่กับตัวตนของเรา

มันไม่ได้เปลี่ยนกันได้ง่ายๆ เพียงแค่นึกอยากจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้ ใช่มั้ย ??

 

เมื่อเริ่มต้น เรากระตือรือล้นที่จะทำทุกๆอย่างด้วยตัวของเรา

ปรับเปลียน ปรับปรุง และเดินไปข้างหน้า

แต่เมื่อมันไม่ใช่อย่างที่คิดอย่างที่หวัง เราก็เปลี่ยนมันใหม่ เปลี่ยนไปเรื่อยๆ

 

เมื่อถึงเวลานึงที่เราหยุดอยู่กับที่ แล้วเริ่มหันหลังให้ความจริงที่น่าผิดหวัง

แล้วจมตัวเองอยู่กับความสุข ความฝันที่สร้างขึ้น แม้มันจะไม่สวยงาม

แต่เราก็คิดว่าเราอยู่กับมันได้ และเราก็อยู่กับมันมาเรื่อยๆ

 

แต่วันนึงก็มีคน มาเหยียบย่ำโลกที่เราสร้างขึ้นด้วยคำพูดที่หวังดี

แต่มันกลับทำร้ายความรู้สึกเราซะมากมาย ..

ความรัก ความเป็นห่วงเป็นใย ในแบบที่คนกลุ่มนึงมีให้

กำลังทำร้ายใครบางคนโดยที่พวกเค้าเองก็ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

 

วันนึงเมื่อมีคนมาสั่นคลอนโลกที่เคยอยู่มาตลอดให้มันไหว

เราก็เริ่มสับสน ว่าจะอยู่ต่อไปยังไง ..

จะทนอยู่ในโลกที่ไม่มั่นคงใบเดิมต่อไป หรือ ออกจากโลกใบเก่า

 

แต่สิ่งที่อยากทำ ความคิด ความหวัง เมื่อไม่มีใครสนับสนุน

เมื่อเราไม่สามารถไปต่อได้ด้วยตัวเอง โดยปราศจากความช่วยเหลือ

สิ่งที่ทำได้คือ ทิ้งทุกสิ่งไว้ตรงนั้น แล้วปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปเรื่อยๆ

เราไม่อยากกลับไปจุดเดิมแล้ว ไม่ใช่ว่าต่อต้าน ไม่ใช่ว่าทิฐิ ไม่ใช่ว่าไม่รัก ไม่ใช่ว่าไม่รู้

แต่เพราะเราเลือกแล้วที่จะ ใช้ชีวิต ของตัวเอง ด้วยตัวเอง

 

อด จะทน เจ็บ จะทน ลำบาก จะทน เสียใจ จะทน ไม่มี จะทน

 .. ครั้งนี้ หวังว่าจะเป็นครั้งสุดท้าย

ที่เราจะเก็บเอาคำพูดเค้ามาใส่ใจ จากนี้ไปจะไม่พูด ไม่โอดครวญให้ใครฟัง

จะไม่รับโทรศัพท์ถ้าไม่มีใครตาย จะไม่กลับไป สู่สิ่งเดิมๆ

 

 

 

 

ถ้าจะตายก็ให้มันรูปไปสิ .. .